Tadeusz Juliusz Tabaczyński
Biografia
Tadeusz Juliusz Tabaczyński urodził się 4 kwietnia 1896 roku w Koluszkach, w ówczesnym powiecie brzezińskim guberni piotrkowskiej, jako syn Stanisława i Izabelli z Wołczyńskich. Do 1914 roku ukończył sześć klas w prywatnym gimnazjum polskim w Piotrkowie, a następnie zaangażował się w działalność konspiracyjną w Myszkowie.
W 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich, walcząc w szeregach 1 kompanii V batalionu, który później wszedł w skład 7 i 5 pułku piechoty. Internowany w latach 1917-1918 w Szczypiornie i Łomży, po zwolnieniu wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, a następnie pełnił funkcje instruktorskie w 32 i 33 pułku piechoty. Podczas wojny z bolszewikami dowodził 9 kompanią 33 pp, wyróżniając się w walkach pod Mańkowiczami, Świdnem i Głębokiem, za co otrzymał Order Virtuti Militari.
Po wojnie kontynuował karierę wojskową, awansując do stopnia podpułkownika i pełniąc funkcje dowódcze oraz wykładowcze. W 1921 roku uczestniczył w III powstaniu śląskim jako doradca. W sierpniu 1939 roku objął dowództwo rezerwowego 135 pułku piechoty, z którym walczył w kampanii wrześniowej, a po jej zakończeniu uniknął niewoli i zaangażował się w działalność konspiracyjną - w Służbie Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej, a później w Armii Krajowej, gdzie był komendantem Podokręgu Północnego AK.
Aresztowany przez Niemców we Lwowie w 1943 roku, trafił do obozów koncentracyjnych Auschwitz, Buchenwald, Groß-Rosen i Mittelbau-Dora. Uwolniony w 1945 roku przez armię kanadyjską, wrócił do Polski w 1965 roku. Zmarł 8 lipca 1971 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.